Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Bir doğduğun, bir öldüğün duyulur;
Ötesi arada gizleniverir.
Yollar başladığı gibi son bulur,
İnişler, çıkışlar düzleniverir.

Oysa neler yok ki, o ara yerde;

Ozanın diline, sazın teline,
Düşünceye zincir vuran utansın.
Ne geçecek biz susarsak eline,
Hakkımızda kalem kıran utansın.

Bir mi her yiğidin yoğurt yeyişi,

Benim davam sığmaz kalın kafana,
Sen o kuş beynini yorma efendi.
Meraklıysan git sor Mete Tufana,
Bana sebebini sorma efendi.

Sizi tedaviye yetmez asri tıp;

Ne dersen de yine de adını dile,
Vermek istemiyorum, istemiyorum.
Bundan sonra yüzünü mahşer de bile,
Görmek istemiyorum, istemiyorum!

Seni havale ettim Yüce Allaha,

Bilemezsin sevmek ne, sevilmek ne demektir;
Uykusuz gecelere sormanı çok isterdim.
En acı olanı da sevilmeden sevmektir,
Şu perişan halimi görmeni çok isterdim.

Zaten şu garip gönlüm her çilenin sahibi,

Türk’üm, bir Türk’e yakışan,
Eserleri severim ben.
Yılmadan mertçe çalışan,
Kişileri överim ben.

Dünya dönse etrafında,

SONSUZA KADAR



Kavuşmak mahşer’e kalmış olsa da,
Umudun goncası solmuş olsa da,

Komutanlık verdi hücum! Emrini,
Meydan yüreğine güvenenindir!
Bir düşer on yiğit alır yerini,
Hedef tetiğine güvenenindir!

Yankılar bırakır mehterin sesi,

Hepimizi birer bahane ile,
Erinde, geçinde alacak ölüm.
Boynunu bükerken bin bir gaile,
En ummadık günde gelecek ölüm.

Nerede krallar, hanlar, hakanlar?

Kimden uzandıysa, kime uzatsam,
Eller, birbirinden vefasız şimdi.
Dikenler malûmda, nasıl anlatsam,
Güller, birbirinden vefasız şimdi.

Ben anlatabilsem, sende anlasan;