Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Şu ıssız yolların sonu sıla’ya,
Eşime, dostuma uzar mı gurbet?
Hasretin açtığı gizli yara’ya,
Mezarcı bir mezar kazar mı gurbet?

Cennet olsa bana ne bu şehir’den,

Kara yazı yazıldı mı?
Gel de sil, silebilirsen
Gönül bir kes kırkıldı mı?
Gel de gül, gülebilirsen.

Beni acılar yaratmış,

Kim ispat edebilir bir ömür sürdüğümü,
Ben mısralarda doğar, mısralarda yaşarım.
Ne gözlerim yaş bilir, ne çehrem güldüğümü,
Ben mısralarda güler, mısralarda ağlarım.

Beni benden koparmış hayatın kaygıları,

Adını nakşetmezsem mısraların kalbine,
Sensiz şairliğimden utanırım inan ki.
Zaten şair değilim gitmesin garibine,
Ben verdiğin sancıyla sızlanırım inan ki.

Ölüm mukadderatsa her doğuşun sonunda,

Ne Leyla ol, ne Mecnun et,
Çöle muhtaç etme.
Bozulmasın bu sükunet,
Dil’e muhtaç etme.

Sen beni süründürsen de,

O masmavi gözlerinden,
Yudum, yudum içebilsem.
Destur alıp sözlerinden,
Bir ikrara geçebilsem.

Bu Millet neden mahzun milletlerin önünde?
Bu Millet neden hala özlem dolu gönlünde?
Ey Allahım! . Bu Millet hangi gün dönümünde?
Bu Milet ki, açtığı bir çağın güdümünde!

Yarın deriz, gel gör ki, yarın dünü aratır;

Bakışların beni benden ediyor,
Seni düşündükçe hisleniyorum.
Gözlerim ardınca dalıp gidiyor,
Her sarı saçlıyı sen sanıyorum.

Şu sensiz gönlümün hezeyanında,

Bu böyle, her aşkın akıbetinde,
Her ne kadar sevsen ahu-zar kalır.
Gerçekten sevmişse memleketinde,
Yârini yitiren yiğit zor kalır.

Yollanır gurbetin karanlığına,

Hayatı gününde yaşayacaksın,
Gidenin geriye döneni olmaz.
Her limana er geç uğrayacaksın,
Rotadan çıkmanın güveni olmaz.

Küçücük bir bebek iken büyüdün,