Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

İnsan seviyorsa iki gözünden,
Sakınıyor gülüm inkar etsen de.
Çekilen çile’nin izi yüzünden,
Okunuyor gülüm inkar etsen de.

Gönlümüze birer kelepçe vurduk;

Birileri tutmadıkça,
Pürüzleri yontmadıkça,
Sivriltenin olmadıkça,
Direk bile olunmuyor.

Hâl hatırdan kopamazsan,

Birine derdimi açacak olsam,
Hemen el oluyor neden acaba?
Ne zaman maziye dalacak olsam,
Gözlerim doluyor neden acaba?

Engeller günbegün büyür önümde,

Bana seni çok görürsen,
İki elim de kandadır.
Sen bu aşkı yok görürsen,
Suçu beni yakandadır.

Sebep ne soramıyorum,

Evlilik sadece iki kişinin,
Bir melce binası değil be gülüm.
Her şeyi olmalı insan eşinin,
Veledizinası değil be gülüm.

Hayat sahnesinde bir hiçmiş rolüm,

Manasız sözcükler hâkim kitaba,
Harfteki, devrimde tama galiba.
Evladın dilinden anlamaz baba,
Dil’deki, devrimde tamam galiba.

Türk bayrağı Türk’ün eliyle yandı!

Çağlayan sazınla, coşkun özünle,
Hâlâ aramızda dolaşan Veysel.
Anmak hata olur seni hüzünle,
Sen ki, menziline ulaşan Veysel.

“Dostlar ben hatırlasın..” ne demek;

Dağın eteğinde yol alan yolcu,
Yücele, yücele yüceye gider.
Dinle beni dinle, oturan yolcu,
Gün akşama, akşam gece’ye gider.

Yürü bir an önce menzile var ki,

İtiraf edemem suçlu olsam da,
Cezamı vicdanen çekmişim çünkü.
Ne çıkar yeniden yargılansam da,
Adaletten önce çökmüşüm çünkü.

Bazen zorlanıyor insanın aklı,

Beleşten yaşamak mümkündür ama
Ona da nüktenin zehir’i gerek.
Gönül bu gününe küskündür ama
Onun da yarına tehir’i gerek.

Ne altına güven, nede yukarı,