Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Fırtınalı uzun bir yolculuğun ardından,
Asude bir liman da durulmalı gönüller.
Kim varsa ayrı düşen yuvasından, yurdundan,
Bayram da başköşeye kurulmalı gönüller.

Bunca yıl yaşıyoruz hiç bitti mi gaile,

Yorgun gözlerinin derinliğinde,
Hazân mevsiminin ardı yaz değil.
Bir uzun gecenin serinliğinde,
Ruhumu ürperten bu ayaz değil.

Göz yaşımla ıslanırken yastığım,

Ben sana değil gülüm,
Kendime veda ettim.
Bitmiyordu bu zulüm,
Aşkımı feda ettim.

Her şeye bigâneydi,

Bilmeyen yok soygun ’unu,
İş’ten artakalmış gibi.
Maskeliyor vurgun’unu,
Diş’ten artakalmış gibi.

Sam vuruyor sürgünleri,

Sen bir defa sevmeğe gör,
Var mıdır aşk gibi nankör?
Bir duygu ki, gözleri kör,
Kulakları sağır eder.

Bitmez kederi, hüzün’ü,

Bütün annelerin yüreklerinde,
Biraz hüzün, biraz acı bulunur.
Kim bilir ki, o göz bebeklerinde,
Mutluluğun kaçta, kaçı bulunur?

Bir baba da olur o gereğinde,

2010 yılının, 14 Şubat gününde,
Meçhule gönderdiğin zoraki bir sürgünde,
Hâlâ sarsıyor beni o gün yediğim künde,
Senden sonra ne varsa anlamını yitirdi;
Bu kara sevda beni yedi, yuttu, bitirdi.

En zor günde çekip gittin,
Feryadımı duymuyorsun.
Şu dünyamı zindan ettin,
Hesabını ALLAH sorsun.

Ne verdiğin sözde durdun,

İlk Türkiye Büyük Millet Meclis’i,
Sayende açıldı 23 Nisan.
Asil Milletimin o cesur sesi,
Sayende duyuldu 23 Nisan!

Bahar yüklenirken yeşil dallara,

İlk ateşi icat edeninizde,
Dağ başında koyun güdeninizde,
Uzayın fethine gideninizde,
İnsanlığa ışık saçan insanlar;
Dünyamıza çığır açan insanlar!