Bir sevda bahçesiydi anlatamadığım,
Bir sevda bahçesiydi anlamadığınız...
Gülleri umut, dikeni kahır,
Suyu gözyaşım...
Ezilen karanfiller değil, yüreğim
Bu bahçeki benim hayat emeğim...
İçimi en onulmaz acılar sardığı anda
Ben hep seni düşündüm.
Girdikçe girdapların en zorlusuna
Boğuldukça küfrün karanlıklarında
Ben hep seni düşündüm...
Gülüp geçti insanlar yüce sevdama
Ben, seni sevmişim bir kez.
Sana ısınmışım...
Sende yeniden doğmuşum.
Ben senin hayallerini,
O buz şehrin gecelerinde dondurup,
Yazlarıma getirmişim
O mini ellerinle sımsıkı tuttuğun
Kuru, katıksız ekmeğini,
Buzlarla bütünleşen ayaklarını,
O garip elbiseni, unuttum...
Ama o bakışlarını...
O bakışlarını unutmak,
Ben aşka ağladım
İhanet uykusunun sarhoşluğunda
Sen o vakit çoktan ölmüştün
Dökülmedi senin için bir damla yaş
Gönül harımda yaktım
Aşkımız bizim çocuğumuzdu.
Gözleri sana benzeyen…
Bir sabah sen gitmiştin, artık dönmemecesine…
Ben büyüttüm onu,
Senin annen bir melekti, yalanlarıyla.
Öksüz ve mahzun büyüdü hep bir yanı buruk
Bir güneşsin sen benim ufkumda,
Bir arşın yaklaştıkça, bin arşın uzaklaşan...
Beni hayata bağlayan hayallerimdeki meleksin,
İnan bana yaşama gayemsin...
Nazlı bir çiçeksin bilirim,
Bahçemde hiç açmayacak.
Bir mezarlık yüreğim,
Taptaze tenlerden, çürümüş bedenlere...
Ölüleri canlı, daha dün gibi
Dirileri ölü, siyah beyaz bir film gibi…
Ben,
Efsane askların, nice kahramanlıkların masalcısı
Gün gelir sevdalarınız bir dert olur,
Panzehiri olmayan bir ağu misali
Damarlarınızda dolaşırlar.
Acıların en onulmazı sararken tüm bedeninizi
Kimse bilmez, kimse anlamaz derdinizi.
Geceler çöl olur, mecnuncasına dalarsınız
Umudun resmini çiz dedi,
Yüzünü görmediği o ses bir gece yarısında,
Küçük bir beden çekti yorganını başına,
Kan ter içinde titreyerek korku dolu bir yürekle…
Gök gürlüyor, şimşekler çakıyordu
Masallardaki bütün canavarların aksi tavanda can bulurken…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!