Mehmet Halil Şiirleri - Şair Mehmet Halil

- ‘’Ne iş yapıyorsun? ’’ Diye soruyorlar
- ‘’Emekliyim! ’’ diyorum
- ‘’Hoşça vakit öldürüyorsun demek’’ diyorlar.
Ürperiyorum!
Ölmenin ve öldürmenin sıradanlaştığı bir dönemde
Bir suçluluk duyuyorum içimde,

Kaplumbağalar sırtında taşır evini
O yükün altında sıçrayıp eğlenebilirler mi?
Doğuştan cezalandırılmışlar sanki…

Şeriat devletinde kadınlarımız:
Onlar da sırtında taşır cezaevlerini

Hergün beş-on ölüm
Ülke döndü cehenneme
Tanrıları da gördüm
Kabus yığdılar cennetime

Akıl yok mertebesinde

Hele dur. Bir bekle!
Herkesi içime alamam öyle
Herkesi içime alırsam
İçimde yer kalmaz kendime

İşimiz tulumculuk…

Devlet insan için kuruldu
Şimdi insan devlet için oldu.

Üretim insan içindi

Y partisinden aday olacak Kleptomanlar
Görevlerinden bir bir istifa ediyorlar
Eleme yapacak onlardan baş kleptoman
Kaygı duymuyor bundan malı olmayanlar…

Çalınacak malı olmayanların rahatı yerinde

Öğrencisiz okullardı hedefleri… Başardılar
Üretmeyen köylülerdi… Başardılar
Aç çalışan işçilerdi… Başardılar
İtaatkar, polis ve askerlerdi…
Zaten öyle dokundu genleri
Yağmacı bir nesil yetiştirdiler

İnsandan çok mala değer verilen ülkede
Ve de her gün bir kadın öldürülünce
‘’Ne yapabilirim? ’’ diye düşündüm
Sevgililer gününde, sevgilime…

En önemlisi hayatı, hayatını nasıl garantilerim

Suskunlukla konuşmak kardeştir
Zamandaki izler özel karakterlerin
Susmak zamanın beklenmesidir.
Konuşmak itirafıdır bilgeliğin…

-Geveze şansını artırmak için

O, bir postacıydı
Çantasız, ayaksız, zarfsız…
Tek aracı havaydı
Haberiyse tatsız…

Bir adamın vücuduna sarılıydı