Ben gönülüm ben gönül
Dünya alem bilmez ama
Gönle giren ben gönül
Gönülde yaşar insan
Gönülden düşer insan
Cismimi görmez gözüm
Çok şey istemedim,
Sen ol yanıbaşımda
Yüreğim,sevgilim,
Dostum sırdaşım,her şeyim.
Dağ gibi yüce,ağaç gibi yeşil
Rüzgar gibi,sel gibi çoşkun,
Sen hep böyle ak
Can al,can ver köyüme.
Yalnız namerdin nefesi
Değmesin üstüne.
Sen hep böyle ak.
O çoşkun sularınla
Beni görmez gözü
Namerdin,
Gözü semerin de
Eşeğimin.
Anlamaz karıncanın
Belini incitmemektir
Ben ne yapayım
Ölmek fItratında var
Allah yazmış kaderi
Alnına diyorlar.
Ölüm de Allah’ın emri
Ölmek fıtratında var.
Aynı candan türedik
Toprağımız farklı olsada
Çamurla hayat bulduk
Ben sana düşman değilim.
Hakkı değirmende gördüm
Bilinmeyene giden yolda
İnandın her yalana.
Yılanların en büyüğü
Canavarın bin bir türü
Azrail pusu kurmuş
Gidiyorsun o yolda.
Bilirim dostum ben de bilirim
Uçan kuşun,açan gülün güzelliğini
Aldım bir kez insan olmanın tadını
Kör olsun gözlerim görmez ise zalimi.
Ne desem boş bilirim insana
Eli kalem tutmaz nice alime
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!