Mehmet Doğan Şiirleri - Şair Mehmet Doğan

Dudaklarımda sönen çağrılar var.
Kalbim insan sevgisiyle dopdolu
Anılarımda Anadolu.
Geceleri,gündüzleri
Aklımda ezilenleri.
Bir ömrün biriktirdiği.

Bazen çok kızıyorum
Anne çok kızıyorum
Sana
Senin cehaletin mahvetti
Beni.
Bırakıp gittin arkanda

Kim demiş ise yalan demiş
Hayatta en büyük armağan.
Benim için annem,babam
Gerisi kuyruklu yalan.

Ne gözyaşın kaldı,
Ne eşarbın,ne yazman.
Her şey yitirdi rengini
Açan gül de,çiçeklerde
Çayırda biten ot yeşilini
Tıpkı senin gibi rengini.

Küçükken büyümekti arzumuz
Daldaki elmayı koparmak için
Büyüyünce anlıyor insan
Dişi bile kalmadığını ısırmak için.

ATAM

Tarladaki buğdayım,
Değirmendeki unum,
Fırında pişen ekmeğim.
En sıcak günde

Ateş böcekleri gibiyim
Bir yanıp bir sönüyorum
Karanlıkta,
Çaresizce…….

Rüzgar olur gökyüzünde gezerim
Bana vatan vereni atam bilirim
Soysuzlara aslan gibi kükrerim
Avşarım vatana canım veririm.
Yağmur yağar sel olur çoşarım
Dostun toprağını sular geçerim

Ne zaman aynaya baksam
Çaresizliktir gördüğüm
Gözlerimde.
Ve uzanan bir el boşlukta.

Aynı yer den düştük
Aynı delikten çıktık
Aynı sahandan yedik
Aynı maşrafadan su içtik
Nereden geldi