Mehmet Doğan Şiirleri - Şair Mehmet Doğan

Aynı dili konuşuruz
Aynı yolda buluşuruz,
Aynı dostla tanışığız
Nedendir bilinmez
Olmuyor uzlaşımız.

Herkes dua eder,
Çare için derdine.
Ben şükrediyorum
Derdi verdin babama.

İstanbul’un gecekondularına
İçindeki yanık tenli insanlara
Bak gözlerinde yılların acısına,
Kaderin esiri olmuş insanlara bak.

Bak! Anadolu’ya,Artvin’e,Van’a bak

Hiç anlamadım balıkları
Dipte,
Suda karnını doyurup
Nasıl yutar zokayı.
Hiç anlamadım
Bu kadar bollukta

İnsan olmanın hazzı
Bambaşka,
Ne ateşte pişen
Etin kokusu
Ne de kaynağından
İçilen bir yudum su

Kiminde yaprak kıpırdamaz
Kiminde tatlı bir meltem.
Zaman zaman sert eser
Eserse essin.
Bana hep fırtına
İsterse bir hortum

Allah biliyor ya
Bazen
Hiç olmak
En güzeli.
Ama elvermiyor
İnsan yüreği.

Be kahpe,
Çaldın diye
Yazdığım şiirleri,
Yok ettin mi sanırsın beni.
Ben foseptiğe
Bırakıyorum senin gibileri.

Yaratan cana can veren ben
Azrail olup can alan da ben
Evirip çevirmeden sözün özü
Yaratan da ben,can alanda ben

Bir söğüt dalı olsam,
Uzansam,
Zamantının üstüne.
O aksa,
Ben çürüsem sularında,
Gün olur