Mecnunluğun Öyküsü Şiiri - Kasım Kobakçı

İlham melekleri, küçücük tınılardan,
Seslerden, incecik oyunlar kurgularlar.
Farklı ufuklar açmayı, amaç edinip,
Aralıksız çalışır zihni, çağa bakmadan.
*
Derin zihnin ötesine geçip, gizem dokur,
Coşku dolu seziler, kalbe şifa dağıtır;
Dökülen boş satırlara, büyülü ses sızar,
Sanat tanrıçası, eserin tek miftahıdır.
*
Kuvvetli sezişleri, olur dâimâ açık;
Evrenin titreşimi, vurur parmaklarına.
Toprakla denizlerle, yoğurulup erimek,
Benlikleri yücelir, asil amaca doğru.
*
Gözalıcı hayaller, ortaya dökülüyor;
Derin coşkular tutar, okuyan insanları.
Satırların bağrında, saklanmış o mucize,
Derin uzun dikkatin, eseridir gerçekte...
*
Bazı vakitler, serbest coşkuludur kalpleri;
Toplumun neşesini, hüzünlerini taşır,
Erdem dahi, zarafet sözcüsü olur kâmil.
Derin alemlerine, girmek oldukça rahat.
*
Bu sebepten ötürü, tenhalık seçimleri;
Gündelik dertler, gelip sedayı bastırırsa,
Asla pes etmez gönlü, metin durur dâimâ.
Tek sığınak, sözcüklerin korunaklı dalı...
*
Tutkunun en coşkun hâlini, tercih ederler;
İstemeden, o güçlü akıntıya kapılıp,
Bağlılığın verdiği, coşku tutuşma hissi.
Tutulmakla kanat açar, geri kalan serap...
*
İfade eder, kalbin döküşünü satırla;
Sessizliği, volkanın alev kusma çağrısı,
Hareket vakti gelene dek, sessiz izlerler,
Kelamları, vurgulu akan eriyik kaya.
*
Kenarda dolaşırlar, kelam dolu etrafı;
Derin yarların tepesinde, adım atarak..
Hayat coşkusu içerisinde, sonsuz tutku:
Özlerinde saklanan, mecnunluğun öyküsü.