Meçhul Diyar Şiiri - Kasım Kobakçı

Bitiş çizgisine vardığım zaman,
Bağrım yara, uzaklaştım oradan,
Büyük laflarımı da yuttum yaman,
Veda ettim, ıssız meçhul diyara.
*
Karanlık çöktü, o sessiz anlarda,
Dağıldı hislerim loş zindanlarda,
Kayboldu bilincim kör dumanlarda,
Yalnız kaldım benzersiz varoşlarda.
*
Çarpışıtım yarenler hürmetine,
Dayanamam dostların hasretine,
Katlanırım hasarın zahmetine,
Ulaştım ben varılmaz ufuklara.
*
Evrilince sevdam keskin namluya,
Parçaladı sinemi, attı suya,
Düşürdü faniyi dipsiz kuyuya,
Secde ettiler akçeye din diye.
*
Hicrete yollandı canım erkenden,
Yaslıydı validem inler derinden,
Boranlar patladı çıktı bedenden,
İnciler böldü kalbimi ortadan.
*
Tükendiği noktada bitti masal,
Yıkıldı köprüler battı koca sal,
Kapandı defterler koparıldı dal,
Teslim ettim nefesi yücelere.