Maviye Yazılan Mektup

Deniz, sabaha karşı bir aynadır
kırık dökük yıldızları toplar koynuna.
Dalgalar, kıyıya vurdukça
eski bir mektubu okur gibi fısıldar
Gitmek de kalmak kadar cesaret ister.

Martılar, rüzgârın yırtık sayfalarıdır
her çığlıkta bir veda saklı.
Ufuk çizgisi ince bir bıçak gibi
keser gökyüzünü ikiye:
biri umut, biri hüzün.

Ben, sahilde unutulmuş bir sandal gibiyim
halatım çözülmüş, küreklerim kırık.
Ama içimde hâlâ o derin akıntı var
batmayan gemilerin sırrı gibi.

Fırtına koparsa da korkmam artık
çünkü bilirim: en karanlık gecede bile
deniz kendi dibine ışık tutar.
Ve her gelgit, insana şunu öğretir.
çekilmek, yok olmak değil;
geri dönmek için nefes almaktır.

Şimdi bak, ay denize düşmüş
binlerce parçaya bölünmüş.
Topla onları avuçlarında,
belki sen de bir gün
kendi fırtınanı dindirebilirsin.