Babaya Yazılan Mektup

Babaya Yazılan Mektup

Baba
Sana bu mektubu yazarken kaç Yaşındayım bilmiyorum,
Çünkü ben iki yaşında büyümek Zorunda kaldım seni hatırlamıyor,
Olsam da sesini bile bilmiyor,
Olsam da ama yokluğun içimde en Yüksek ses oldu hep bana

Sekiz yıl bir yuvada büyüdüm Baba, adım söylendi ve kimse,
Oğlum demedi bayramlarda,
Herkesin kapısı çalındı,
Ben hep pencereden baktım Gidenlere bir el uzanır diye,
Gelmedin baba

Kendi kendime yürümeyi öğrendim Sonra düşünce de kaldıran olmadı,
Alıştım be baba hayat dediğin,
Sertti ama ben daha sert oldum,
İçimde eksik kalan her şeyle Savaştım ama en çok da sessizlikle
Baş edemedim baba

Büyüdüm bir yuva kurdum belki Ama içimdeki o boşluğunu,
Dolduramadım sevmeyi senden,
Öğrenemedim ki tutunmayı Kalmayı hiç bilemedim ve şimdi,
İki evladım var ama uzağım,
Onlardan

İşte burada kırıldım baba
Ben senin yokluğunu yaşarken,
Onlar benim yokluğumla büyüyor
Geceleri adlarını fısıldıyorum, Duvarlara bir baba nasıl özlenir, Şimdi daha iyi anlıyorum

Eğer bir yerden duyuyorsan beni,
Bil ki ben pes etmedim
Yıkıldım dağıldım ama ayakta Kaldım çünkü sen olamadın diye
Ben tamamen yok olmak İstemedim

Ama şunu da bil baba
İnsan ne kadar güçlü görünürse Görünsün içinde gep bir çocuk,
Kalıyor ve o çocuk hala seni arıyor,
Ve bir kez oğlum diyebilmeni Bekliyor

Yazar Murat şair