Mart Sancısı Şiiri - Anıl Şen Pika Şair

Yıllar sonra bugün, ilk defa gördüm resmini
Yine o eşsiz gülüşünle bakıyordun
Parmak uçlarımı gezdirdim usulca al yanaklarında
Hatırlıyorum; utanınca rengin böyle dönerdi kızıla.
Düşündüm kendi kendime; acaba neye utandın o an?
Ve sordum:
"Kim var bu resmin arkasında?"

Yıllar sonra nihayet cesaret edebildim
O güzel yüzüne, gözlerinin içine bakmaya
Ve neyi fark ettim biliyor musun?
İçimde hâlâ seni seven çocuk var.

Korktuğum da buydu zaten;
Bir yanım seni tamamen unutmak isterken
Diğer yanım vazgeçmeyip, dönmeni bekliyordu hala.
Senleyken düşünmekten bile kaçtığım o büyük korku...
"Ya bir gün ayrılırsak ve ben bu ikilemde kaybolursam?" demiştim.
İşte o karanlık dehlizlerdeyim şimdi, çıkamıyorum aydınlığa
Düşüncelerimin içinde boğulurken, aklımın sınırlarını zorluyorum.

Geçenlerde, yanıldığımı görmek için bir akıl hastahanesine gittim;
Kime baksam, aynadaki yansımamdı sanki.
Belki kafaya fazla takmaktan öyle hissediyordum,
Belki de gerçekten sonuna gelmiştim aklımın.

Ama inan, buna bile razıyım artık...
Aklım gitsin, delirsin bu zihin; razıyım.
Çünkü orada insanlar, her şeyden habersiz, mutluydu.
Belki ben de delirince seni unutur, huzur bulurdum.

Sahi, seni unutabilir miyim?
Sahi, o soğuk Mart ayında gidişini silebilir miyim zihnimden?
İmkânı yok mu Şubattan Nisana geçmemizin?
Hiç gitmemişsin gibi, gidişini tarihten silmenin...
Ya da Ocağı da yok sayamaz mıyız?
Sanki hiç gelmemişsin, hiç yakmamışsın gibi beni...