Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

İti översen kendini kurt sanır
Alkışladığın alkışa değmeli
Adalet merhamet olmalı sınır
İnsan Hak'a, Hakka boyun eğmeli

Ne sende bir sevda ne de bir hasret

Aşk içimde büyüyen bir yalnızlık
Gönlümde bir şarkı hasrete dair
Ay yıldız gülümser haberimiz yok
Kendi şiiriyle taşlanır şair

Mey hoş meyhane sarhoş saki sarhoş

********Kapı kulu, sarayın soytarısı;
********Para etmez kimsenin uyarısı
********Burjuvazinin metresi karısı
********Kendi sınıfını hor gören ahmak

Kimsin nesin de hele nedir kavgan

KENTLERE GİTME DÜŞÜNÜN KAFASI KARIŞIR
gündüzlüğün gönül erliğin
ah o senin zemheri şiirliğin yok mu
varoş güzeli bir hüzün
o ki senin çoğul,
o ki senin yaban gülü

Karacaoğlan’a sordular kitabın nerde?

Karacaoğlan’a sordular:
- Bunca güzel dersin de ilhamın nerden?
Dedi ki:
-Yârin sesinden,

KARA GÜNDE DÜŞMAN DOSTTAN SEÇİLİR

Kara günde düşman dosttan seçilir
Kimi elek altı toz toprak olur
Bazen ağı şerbet diye içilir
Söz kurşundan beter bir mızrak olur

yolda gönül
bir tatlı dil ol evlat
kardeş olmasan da olur

hangi kayada büyür bir çiçek
bir avuç kumdaki kadar

Zulanda ne ver ne yok ver ateşe
O zaman mutluluk o zaman neşe
Solmasın gönlündeki mor menekşe
Karanlık yanını döndür güneşe

Her ortamda bir bir güzellik bir şiir

Bülbül oldum feryat figan ederim
Hangi dalda açacaksan karar ver
Yüreğinde  var mı yok mu bir yerim
Hangi elden içeceksen  karar ver

Kibridir güzelin kendi kafesi

Bazı yaylalarda, ilkbaharda çıkan çiriş diye bir yabani ot vardır. Sarımsağa benzer bir şey. . Kavurursun, böreğini yaparsın, çorbaya koyarsın. Kış boyu pilav çorba yemekten gına gelen yoksul köylülere hızır gibi yetişir. Ama bu otun bir özelliği var. Yedinmi nefesini yakınınlarından uzak tutacaksın; geğirmeyeceksin, yellemeyeceksin. Bir köyün havasını kirletirsin, durulmaz edersin.
Kozan’a 50- 60 km uzakta Himmetli köyünde Acısu dedikleri bir de su çıkar. Adı üstünde acı su. İşte bu ibretlik fıkra oralarda anlatılır.

Eskiden Kozan’da Beyler varmış. Her ilkbaharda beyler köy kâhyalarını toplar yapacakları işleri planlar, gerekli emirleri verirmiş.
Yine bir baharda ağa köy kâhyalarını kozan’a çağırmış. Ağanın odasına toplanmışlar. Tam da toplantı başlamak üzere odayı bir koku almış; dayanılacak gibi değil.
Ağa: ‘Uşaklar bizim yaylalarda çiriş otu çıktı mı?’ der.