Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

İnsan dediğin şey bir kutsal sandık
Kilidini açan kula aşk olsun
Kalbinin kudreti aşka inandık
O doluyu içen gönle aşk olsun

Bir başına vücud kalsa uzlette

ÖDÜLLER VERİN KATİLLERİNİZE,
İŞİRLİKÇİLERİNİZE,
ENTEL FAHİŞELERİNİZE
Bu nasıl yol bu nasıl yasa
Ne gam, ne keder ne bir tasa
Tırmanırız yükseklere

ÖFKESİNE BİLE HASRET OLMAK VAR

Gül aşk ile açar kuş aşkla uçar
Cevrinle ne duyar o sevgili yar
Öfkesine bile hasret olmak var
Sarıl sevdiğine sarmaşık gibi

O GÖNLÜNDE GÜNEŞLİĞİ GÖRDÜM BEN

O gönlünde güneşliği gördüm ben
Tebessümünde uç veririr bir çiçek
Bir umut sesleniyor ki öyle derinden
Gözlerinde kardeşliği sımsıcak

Öğrenmek istersen nasıl bir insan
Aşk mihenk taşıdır ona vur saki
Bir günü pişmansa bin günü düşman
Böyle müslümandan geri dur saki

Hani ya tövbesi riya olandan

ÖĞRENMEK LAZIM

Bir kuş gibi düşe kalka
Uçmayı öğrenmek lazım
Nefretten sevgiye aşka
Geçmeyi öğrenmek lazım

ÖĞRETMEN ANNE

ben bir öğretmen anneyim
her an umut umut bakışlarla öpülürüm

ben bir öğretmen anneyim

O gülüşün var ya ah o gülüşün
Hangi çiçek böyle güzel açar ki
O kaşların var ya hilal kaşların
Hangi martı böyle güzel uçar ki

Ne dünya telaşı ne de bir tasa

ÖĞÜNDÜĞÜN BU GÜN VARSA YARIN YOK

Öğündüğün bu gün varsa yarın yok
Servetini boş ver gönle bak hele
Hanın hamamın var dostun yârin yok
Son nefesindeki hala bak hele

Sevilirsen güzelsin sevenine
O, kendini çok da güzel sanmasın
Sevilirsen özelsin sevenine

Sevda ile oynayanlar onmasın
Yanan yanmış o sevdalı yanmasın