Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

SANA OLAN BORCUM SEVMEKTİR BENİM

Sevginin adıyla başlarım söze
Mukaddes tek gücüm sevmektir benim
Aklın almaz aşkla vardığım öze
Bu sebebi rücu'm sevmektir benim

ONLAR

belki dar ağacında belki de ateşte
en umutsuz anda dayan diyendir onlar
ölümü öldürmek böyle bir şeydir işte
her sabah gelip de uyan diyendir onlar

ONLAR ÖLÜMSÜZ VALLA


Her canlı doğar, büyür, ölür derler ya,
İnanma.
İt, bit, zibil zimbitler için doğru ama

ONLAR GÜNEŞE SALINCAK KURMUŞ ADAMLAR BE
.
Ey gönül
Bütün düşlerin göçebe
Haddini bil
Yalnız ol ama

ÖLÜMÜ UNUTTURANLARA İNAT

Alıp götürürler seni meçhule
Gidermisin diye sormazlar bile
Ne teşgalen kalır ne de bir çile
Elüstünde tutup yormazlar bile

OLUR MUSUN

Ben bir aşk yolcusu al götür beni
Çayırlı çimenli yol olur musun
Gözyaşımla sular kurutmam seni
Gönül bahçemdeki gül olur musun

ON DÖRDÜNDE AYDAN DÜŞMÜŞ BİR GELİN

Hoyrata düşer de civan yorulur
Zamansız dalından düşme bir gelin
Yevmili mahşerde divan kurulur
İki gözü iki çeşme bir gelin

Bire dostlar bu ne sevda
Sanki bir belayı sevdim
Başıma yıkıldı dünya
Gece gündüz vayı sevdim

Dalından kopmuşa döndüm

O, NERDE

Sen O’nu seccadede,
Mekekke’de, tekkede ararsın;
Ben ise gülde, gönülde, güzelde
De hele: O nerde

Öyle bir derde düştüm ki erenler
Yüreğim bir volkan sevda deresi
Bir deli divane dedi görenler
Ne bir mümkünü var ne de çaresi

Bahçeyi bostanı bağı geçin de