Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

GÖNÜL BAHÇENDE BİTER BU YOLCULUK

Ne zaman yüzüne baksam sevgili
Gözlerinde mendil sallar bir çocuk
Dört köşesi gül oyalı mendili
Gönül bahçende biter bu yolculuk

GÖNÜL BAHÇESİNE KONUK OLDUĞUM

Gülüşün gönlümde bir gül ağacı
Gönül bahçesine konuk olduğumღ
Gadası belası başımın tacı
Özüne sözüne yanık olduğumღ

Gönül baştan çıkmış geçer mi sözün
Gönül gurbet ustam sevdamsa hasret
İlkbahar özlemdir sonbahar hüzün
Gece baş belası gündüz başka dert

Her nere bakarsan yarın hayali

GÖNÜL BAZEN TUHAF HALLERE DÜŞER

Bazen bir menekşe bir dağ lalesi
Hasretin kokusu yellere düşer
Belki bir bakış bir saç buklesi
Gönül bazen tuhaf hallere düşer

Sabır sebat riyazet bu nasıl hâl
Bu hâl benim halım kimin sesine
Dikeni batarmış sevsen koklasan
Bu gül benim gülüm kimin nesine

İster sevinç olsun isterse çile

Her şeyin bir bahanesi var ama
Aşk dediğin duygu nasıl da ince
Sevip sevilmeye sebep arama
Gönül bildiğini okur sevince

Güller çiçeklerin renklerin dili

GÜLÜMSE DE YÜZ VEFASIZ OLMASIN

İster han ol ister hanım ister bey
Onurlu ol öz vefasız olmasın
Fefasızlık dışında her şey bir şey
Güzel bak da göz vefasız olmasın

GÜLÜM KÖZ OLMUŞ DA DALIM VAZ GEÇMEZ

Sağ yanımı sorma bir yangın yeri
Bağlım söz eder de solum vazgeçmez
Yaprağım hazanda, gel hele beri
Gülüm köz olmuş da dalım vaz geçmez

Ah ki o gülüşün var ya
Güller sana imreniyor
Gül yüzün düşünce suya
Göller sana imreniyor

Sana rastladım nehirde

GÜLÜN KAHKAHASI EL ALEME KARŞIDIR

Kim bilir ki bir gönülde neler var
Güzel dersin ancak gözü kaşıdır
Belki de kar boran belki ilkbahar
Gördüğün şey ziyaretin dışıdır