Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Gönül bahçem şimdi bir yangın yeri
Aşka sevdaya düşman olmuş dünya
Gayri yola gelmez sevdam firari
Kimisi asi der kimi eşkiya

Dalıma dalıma bir acı poyraz

GÖNÜL BAHÇENDE BİTER BU YOLCULUK

Ne zaman yüzüne baksam sevgili
Gözlerinde mendil sallar bir çocuk
Dört köşesi gül oyalı mendili
Gönül bahçende biter bu yolculuk

GÖNÜL BAHÇESİNE KONUK OLDUĞUM

Gülüşün gönlümde bir gül ağacı
Gönül bahçesine konuk olduğumღ
Gadası belası başımın tacı
Özüne sözüne yanık olduğumღ

Gönül baştan çıkmış geçer mi sözün
Gönül gurbet ustam sevdamsa hasret
İlkbahar özlemdir sonbahar hüzün
Gece baş belası gündüz başka dert

Her nere bakarsan yarın hayali

Sabır sebat riyazet bu nasıl hâl
Bu hâl benim halım kimin sesine
Dikeni batarmış sevsen koklasan
Bu gül benim gülüm kimin nesine

İster sevinç olsun isterse çile

Her şeyin bir bahanesi var ama
Aşk dediğin duygu nasıl da ince
Sevip sevilmeye sebep arama
Gönül bildiğini okur sevince

Güller çiçeklerin renklerin dili

Hayal deği serap değil düş değil
Gönlüm bulutlansa sezen nerdesin
Tepeden tırnağa sevda taş değil
Gönül buzumu çözenim nerdesin

Görsem seni gönlüm çiçeğe durur

GÖNÜL DEDİĞİN BİR BAHÇE GİBİDİR

Gönül dediğin bir bahçe gibidir
Bakarsan çeşit çeşit güllü olur
sevgi daim geçer akçe gibidir
Sevdiğin sevmeye gönüllü olur

Gönül dediğin öyle bir dergâh ki
Ya sarhoş ya saki olmadan girme
Kapısının açarı yalnız aşk sevgi
Sakın o deryaya dalmadan girme

Gönül defterime adını yazdım
Sil desen de ismin silinmez gayrı
Ne gelirse başım gözüm üstüne
Nerde nasıl biter bilinmez gayrı

Ne kadar uzaksa o kadar yakın