Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Serviler dizilirdi yol boyunca
Güller alkışlardı gelişimizi
Yıldızlar bizimdi akşam olunca
Sevişmeler süslerdi düşümüzü

Gönül gönüle kalp kalbe değerdik

Bir canlı güzel görünüyorsa
şiir yazıyordur
Mahmut Nazik

Hani gözünü kırptıkça
Bakışın deniz feneri
Kipriğin ok kaşın ayça
Gülüşün var ya ay beri

Biraz uzaklaşsa gönlüm

O güzelim dağlar yastadır şimdi
Bir damla su verin solan yaprağa
Bire bin verirken hastadır şimdi
Bir damla su şu kuruyan toprağa

İçerde samur kürk dışarda hırka

BİR DE BENİM DURDUĞUM YERDEN BAKSAN

Özür dilemek bir kusur mu söyle
Lanet olası şu gururu yıksan
‘Benim’ diye çırpınıp durma öyle
Bir de benim durduğum yerden baksan

Yâr dediğin yok yanımda
Gül derecek bağım mı var
Olur ya zor zamanımda
Yaslanacak dağım mı var

Yaprağını dökmüş bu dal

Baharda çiçeği
Kışın çıtır çıtır yanışı
Yazın gölgesi kuşu böceği
İnsana ibret güzünkü hüznü gözyaşı

Sanmaki bu kadar

Dağın toprağı taşıydım
Gül çiçek nergiz eyledin
Bir kaç damla gözyaşıydım
Bir derya deniz eyledin

Boz bulanık selde idim

BİR DOST BULDUM O DA BENDEN YANIKMIŞ

Ben beni aradım yıllar boyunca
Bir dost buldum o da benden yanıkmış
Bir yanım hazanda bir yanım gonca
Âşık kendin(i) dara çeken sanıkmış

Bir düşüm var barış kardeşlik gibi
Ne sevda yozlaşsın ne kan bulaşsın
Ne kul kula muhtaç ne çocuklar aç
Ehli dosta nazlı yare ulaşsın

Hani sevda türkü yaşamak şiir