Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Gönül dediğin öyle bir dergâh ki
Ya sarhoş ya saki olmadan girme
Kapısının açarı yalnız aşk sevgi
Sakın o deryaya dalmadan girme

Gönül defterime adını yazdım
Sil desen de ismin silinmez gayrı
Ne gelirse başım gözüm üstüne
Nerde nasıl biter bilinmez gayrı

Ne kadar uzaksa o kadar yakın

Halım havalimi  sorarsan eğer
Gönül defterimi aç bak neler var
Her nere dokunsan bir yaraya değer
Baykuşlara mesken viraneler var

Gönülden zenginim şerden fukara

Gönül defterini açma ne olur
Hem sen üzülürsün hem ben ağlarım
Konduğun dalımdan uçma ne olur
Hem ezilir hem karalar bağlarım

SEVENİ SEVENDEN ALAN İSTANBUL

gönüllerde hasret gözlerde acı
seveni sevenden alan istanbul
sokaklar dilenci gönül dilenci
o taşın toprağın yalan İstanbul

Yüzümüz özümüzün aynasıdır
Yevmili mahşerde şahit gerekmez
Kurt kuş gül çiçek ne var manasıdır
Toprak olsun bu ten lahit gerekmez

Ne sevgiden ne de aşktan yoksunduk

Sevdadır bu bana hiç söz düşer mi
Yel olsam incinir diye esemem
Gönüldür bu bildiğinden şaşar mı
Yarı yanım kesse  yâre küsemem

Her daim gönlümde her bir anımda

Hasret dağda bir sis duman
Birazcık gam biraz tasa
Mesafe nedir ki ey can
Gönül gönüle yakınsa.

Aşkla bulmuşum ben beni

Neler neler saklarız zulamızda
İçinde kılıcı kanlı bir kınız
Rengimiz de belirsiz alamız da
Ne olduğu belirsiz bir çıkınız
.
Kime vaydası despotluğunun

Yağmur olup yağmak yel olup esmek
Onca çiçek onca gül onca emek
Renk körü müsün sen gönül körü mü
Söyle sence nasıl olur aşk sevmek

Kanadığım yanım kandığım yanım