Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

BİN HEVESİ HASRETİNE DEĞİŞMEM

Bin hevesi hasretine değişmem
Özlemin de bir tatlısı var imiş
Vahdetinin servetine değişmem
Cefanın da bir sefası var imiş

BİN KAPILI SARAY GÖNÜL DEDİĞİN

Bin kapılı saray gönül dediğin
Biri açılmazssa elbet diğeri
Onun zerresi mi sanki bildiğin
Sevgiliysen bırak şartı eğeri

Sen ettin
Bu yolu
Bu dalı
Bu kulu şair

Sen ettin

Bir acemi palaz bir deli taydım
Bilmem ki ne oldu ne ettin bana
Ne amaç ne hedef gezer tozardım
Aşkın en hasını öğrettin bana

Öyle yorgunum ki yüküm çok ağır

BIRAKIN DA BİLDİĞİMCE AÇAYIM


Zemheri ayında hazan mevsimi
Yar gönlünde güldür açtı bu gönlüm
Duymasa da o nazlı yar sesimi

Madem vefasızın teki
Deli misin nesin Saki
Sen de ne dert edesin ki
Kim ne bilmiş ki o bilsin

Ne negesini tüket

Bir annesi olmalı insanın
Gülüşüyle çiçekler açıran
Naif nazik gadayi belayı kaçıran
Bir innesi olmalı yüreği kanat çırpan
Şefkati adaletiyle utanci yere geçiren
Gönlünün dört gözünden dört güvercin uçuran

Biraz daha bekle diyorsun ama
Ne kadar da acı esiyor rüzgâr
En içten duygularla gel yanıma
Beklemeye gelmez mevsim sonbahar

Ne kadar da hoş bir sarı gazelim

Bir bahçe mevsimsiz çiçek açarsa
Bir yandan yel vurur bir yandan ayaz
Bir ömrün içinde  bahar çok kısa
Bir yandan sel vurur bir yandan poyraz

Hasreti sevdaya meze eyleriz

BİR BAHÇEYE GİRDİM CANLAR CEMİNDE

Bir bahçeye girdim canlar ceminde
Yanımıza şöyle bir çök dediler
Yuyup yıkadılar sevgi deminde
Malımız mülkümüz salt aşk dediler