Mağlubiyet Şiiri - Fatma Soylu

‎Karanlık çöktü yine, odamda bir başımayım,
‎Duvarlar üstüme gelir, kaç yaşındayım?
‎Bir sigara yaktım geçmişin şerefine,
‎Yine yenik düştüm o zalim hevesine.
‎Söz vermiştin, bu şehir şahidimdi gitmeyecektin,
‎Beni böyle kor ateşlerin ortasında itmeyecektin.
‎Şimdi dumanı tütüyor içimde küle dönmüş anıların,
‎Hangi ara yabancısı oldun söz verdiğin yarınların?
‎Bir kelimenle dünyayı yakardım, sen dünyamı yaktın,
‎Beni bu karanlık odada anılarımla yalnız bıraktın.
‎Gözlerin ömrüme milattı
‎gidişin oldu kıyamet..
‎Arkanda bıraktığın bu enkazı iyi seyret.
‎Kafamın içi mahşer yeri sustuklarım çığlık çığlığa
‎Sevdamızı kurban etmişsin geçici kalabalığa.
‎Kulaklarımda çınlıyor hala o Seni hiç bırakmam deyişin
‎Meğer her adımı planlıymış sessizce çekip gidişin...
‎Bir cellada aşık olmak gibiydi seni her defasında affetmek
‎Kendi ellerimle ipimi çekip sonra senden adalet beklemek...
‎Gözlerindeki o sahte ışığa koştum pervaneler gibi yandım
‎Ben senin o zehirli dilinden dökülen pişmanım sözüne yine kandım...
‎Bu son dediğim kaçıncı gece bu, kaçıncı kez kendimle savaşım?
‎Yine mağlubum işte, yine senin yalanlarına feda oldu gözyaşım...
‎