Lütfen bilet Şiiri - Hatice Ak

bir kurban bayramıydı
kuytu bir istasyonun nefesinde bekliyordum.
otobüsler doluydu, gökyüzü pahalı...
vilayetimin haritasında kanat sesleri yoktu zaten.
son sefere ucu ucuna yetişmişti
memuriyetim ve yorgunluğum.

​kara vagonları dizmişlerdi raylara
ilk yolculuğumdu rayların sızısıyla.
gişeye uzattım titreyen sesimi:
"filanca şehre, lütfen b/ilet"

​elime bir künye tutuşturdular
askerlikten kalma bir soğukluk...
ne vagon belliydi, ne koltuk
ne de gideceğim yerdeki boşluk.
ama anam "gel" demişti ya
iki elim kanda olsa,
o kanı raylara akıtmaz mıydım?

​pencereden kare kare geçiyor ömrüm
eskiden umutlarım vardı heybemde
yarınlara kurulmuş hedeflerim...
şimdi ardımda el sallayan bir gölge bile yok.

​duygusuz ve nasırlaşmış bir yürek,
mezar taşına eş bir beden kaldı benden geriye.
ne olur sormayın...
nedenini raylar bile bilmesin.