Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

YOLDAŞ

Ne yüzünü görmeye cesaretin var
Ne de duymaya sesini.
Yaşayan bir ölüsün sen;
Tutma artık,

YORULUNCA

Yorulunca,
Dinlen yanımda
Dudaklarımda dur
Gözlerimde uyu

YÜREK

Dününü onarmaya geldim
Dedi de
Bugünümü çalıp gitti.

KAZANMIŞ MI OLUYORSUN?
Hadi,
Bana biraz kendini anlat.
İnsanların hayatlarına
Çamurlu ayakkabılarınla
Öylece girip

ZAMAN

Söndürdükçe
Yandığını ne bileyim
İçimdeki ateşin.
Ne bileyim

ZAMAN VE SEVDA
Kör,
Sağır ve dilsiz taklidi yapıyordu zaman.
Bilerek ve bildiğini gizleyerek
Tomurcukları güle çeviriyordu içimizde.
Haindi,

KALBİM

Veda ederken
Almayı unuttuğum
Bir şey kaldı sende.
Döve, söve ver de

ZEMHERİDE BAHAR

Zemherisi olurmuş ömrün
Bir de baharı.
Bir de
Zemheride yaşatırmış iblis

ZERRE

Bunun yüzü sana benziyor
Onun dudakları
Şunun bakışı
Bunun yürüyüşü.

ŞAİR ZİHNİ

Bir şairdi
Bir akşamüstü
Bir çift dizeyle
Dünyamı kasıp kavuran.