Kuytuda Pineklemek Şiiri - Kasım Kobakçı

Vakit sillesini yüzüme çarpar,
Saniyeler donup yolları kapar,
Sevdiceğim sustu, rüzgarı sapar,
Karanlık çökerken yüreğim kopar.
*
Koğuş köşesinde nöbetler sıkar,
Postal vurmaktan tabanlar bıkar,
Eğitim alanında canımız çıkar,
Gözden kayboluşlar dertleri yıkar.
*
Komutan fırçası ruhumu ezer,
Nöbetçi bahçede bezgince gezer,
Soğuk rüzgarları tenimi çizer,
Kuytuya kaçanlar çareyi sezer.
*
Dışarı çıkmanın umudu soldu,
İçime kocaman kasavet doldu,
Mektup beklemekten gözler yoruldu,
Tembellik eylemek tek çıkar yoldu.
*
Ağacın arkası güvende tutar,
Bedeni otların arasına katar,
Cihazın gürültüsü rüzgarı yutar,
Herkesten ırakta nabzımız atar.
*
Günleri saydıkça tükenmez sayı,
Semalar üstünde ararım ayı,
Hasretlik içimde gerilmiş yayı,
Kaçarak aldım ben düşen bu payı.
*
Görevler bitince kederler yiter,
Sılaya özlemim burnumda tüter,
Sabahlar olunca horozlar öter,
Kuytuda pineklemek her şeye yeter.