~ Kuytu ~ Şiiri - Mehmet Gökel

Oturmuş bir masa başında,
elimde cigara, izliyorum güneşin batışını.
Elimden kayanlara bakıyorum;
hiç hayatıma girmemiş gibi sessizce gidenlere,
sanki hayatıma girip de gürültülü gidenlere...
Öfkem kimleredir bilmem,
çok da umurumdaydı sanki!
Neyse, uzatmayayım fazla.
Seni güneşin batışında bile aradım;
en sessiz, en kuytu köşelerde, belki bulurum diye.
Neyse ki buldum.
Buldum… Ve sonbaharda da, kışta daçiçekler açtı bende.