Kuş Üzümü Şiiri - Aykut Kınay

Ne varlıkta sevdim seni,
Ne yoklukta sustu dilim.
İki cihan aşkı bildim,
Sözüm meclisten içeri.

Kara gözüm dane dane,
Döndü ilim diye diye.
İçtim aşk şarabından,
Yandı gönlüm çile diye.

Çer çöp topladım sepete,
İki vakitte pişti özüm.
Dumanı uçmağa vardı,
Bir nefeste köze battım.

İlme kör olmuş ilmiye,
Yaprağı görmez ateşte.
Koydum içine kendimi,
Kuş üzümü arar bende.