Baba_kurt Şiiri - Taha Bilal Mustafa Kekeç

Hey! Hey!
Kurt indi meydana, geri sayım başladı!
Gülerek savaşırım, pes etmek bana yasak!

Gece soğuk, yol uzun, ama ben tam gazım,
Çamurdan çıktım geldim, hâlâ dimdik ayaktayım.
Rüzgâr adımı söyler, korku beni tanımaz,
Yıkıl dediler bana, güldüm: "O iş bende tutmaz!"

Kime güven dediler, omuz silktim geçtim,
Her darbeyi güç yapıp yeniden ayağa kalktım.
Sırtımda yük olabilir, yüreğimse hafif,
Ben düştükçe güçlenen inatçı bir tarif.

Davul vurur, kalp atar, meydan bana dar gelir,
Bir adım daha atarım, bütün zincirler erir!

Bu yol dikenli, olsun, ben güle oynaya yürürüm,
Adım Baba Kurt, fırtınayı bile güldürürüm.
Sürü dağılır, ben kalırım en son ayakta,
Zafer benim dostumdur, korku kalır uzakta.

Hey! Hey! Haydi ses ver, kurtlar uyansın!
Hey! Hey! Mücadele hiç durmasın!
Yıkılsam da kalkarım, inadım daha sert,
Benim adım Baba Kurt, pes etmek mi? Dert!

Dost az olabilir ama moralim yüksek,
Engeller önümdeyse aşmak bana meslek.
Kanunumu vicdan yazar, sözüm nettir hep,
Doğru bildiğim yolda yürürüm tek tek.

Aya değil ulurum, umutlara seslenirim,
Karanlığa kahkaha atar, güneşi ben getiririm.
Yaralarım hatıra, hepsi bana güç verir,
Her yeni gün savaşçıyım, yeniden zafer gelir.

Bugün değilse yarın,
Kaybeden değilim hiçbir zaman.
Mücadele benim oyunum,
Hayat benim meydanım!

Bu yol dikenli, olsun, ben güle oynaya yürürüm,
Adım Baba Kurt, fırtınayı bile güldürürüm.
Sürü dağılır, ben kalırım en son ayakta,
Zafer benim dostumdur, korku kalır uzakta.

Hey! Hey! Baba Kurt burada!
Hey! Hey! Vazgeçmek yok asla!
Ne düşerim ne susarım, ruhum hep dimdik,
Baba Kurt yürür önde, mücadele bitmez hiç!