Kumru sadakati Şiiri - Naile Öztürk

​Bir kumru düşün;
Sessizliğin en ince yerinde yuva kuran...
Gürültüye değil, kalbe konan bir kuş o;
Çünkü aşk dediğin, bağırarak değil,
Susarak büyür bazen.
​Kumrular eşini bir kez seçer,
Ömür boyu aynı gökyüzünü paylaşır.
Ne bir başkasının kanadına sığınır,
Ne de başka bir bakışta kaybolur.
Onların sadakati;
İnsanın unuttuğu o en eski yemin gibidir.
​Ben seni öyle sevdim işte;
Bir kumrunun sevdiği gibi...
Az ama sonsuz,
Sade ama derin...
Görmeden yolunu bulan
Bir kalp pusulası gibi.
​Sabahın seherinde, eşinin yanına konar usulca;
Kanadını değdirir kanadına...
Ne söze hacet vardır aralarında,
Ne de eksik bir anlama.
Çünkü gerçek sevda, anlatılmadan anlaşılır.
​Rüzgâr sert estiğinde,
Sığınırlar bir dalın mahzun gölgesine.
Fırtınayı iki kalp göğüslerler;
Tek bir beden, tek bir nefes gibi.
Ayrılık yoktur onların dilinde;
Çünkü sevmek, gitmek değil,
Kalmaktır en zor anda.
​Derler ki; bir kumru eşini kaybederse,
Bir daha eskisi gibi ötmezmiş...
Göğsünde yarım kalan bir türkü gibi,
Susarmış zamanla.
Bazı aşkların yerine yenisi konmaz,
Sadece "eksik" yaşanır.
​Ben de seni öyle sevdim...
Yerine kimseyi koyamayacak,
Gidişini asla kabullenemeyecek kadar.
Kalbimde senin sesin yankılanır,
Gece olup da içimde o kumru uyanınca...
Adını heceler sessizce;
Her harfi bir mühür gibi iner içime.
​Ben her sabah eksik bir gökyüzüne uyanırım;
Sen yoksan, mavilik bile yarım kalır.
Bilirsin, kumrular göç etmez kolay kolay;
Alıştığı dalı terk etmek,
Kendi kalbini söküp atmaktır çünkü.
​Gidemedim işte...
Ne senden, ne de senden kalanlardan.
Bazı sevgiler yer değiştirmez,
Yalnızca yer eder.
Sensiz yönünü bulamayan bir kuş oldum şimdi;
Kanatlarım var ama
Uçacak bir "biz" yok içimde.
​"Zaman geçer" derler, alışır insan...
Kimse söylemez alışmanın,
Unutmak değil, kabullenmek olduğunu.
Ben seni unutmadım;
Sadece yokluğuna susmayı öğrendim.
​Bazen bir pencere kenarına konar içim,
Geçersin diye bir anlığına...
Gözlerim seni arar kalabalıkların içinde,
Eşini yitirmiş o yaralı kumru gibi.
Ve her defasında,
Yanlış gökyüzüne bakmışım gibi bükülür boynum.
​Aşk nedir, bilir misin?
Bir kumrunun tek eşli kalbi...
Ne eksilir, ne bölünür;
Sadece bir kişiye ait olur ve onunla tamamlanır.
Sen gittin diye bitmedi bu sevda;
Sadece yarım kaldı, tek başına uçan bir kuş gibi...
​Eğer bir gün dönecek olursan,
Beni bıraktığın o yerde bulursun:
Aynı dalda, aynı bekleyişte...
Hiç eskimemiş bir kalple.
Çünkü ben seni bir insan gibi değil,
Bir kumru gibi sevdim;
Vazgeçmeyi bilmeyen,
Unutmayı öğrenmeyen,
Ve attığı müddetçe sadece seninle çarpan bir kalp gibi.