Kulaklık Şiiri - Gece Gözlü

KULAKLIK

Kulaklığımı taktım bu gece...
Dışarıdaki dünya sustu,
ama içimdeki sen,
sesini biraz daha yükseltti.

İnsan, sevdiğinin sesini
bir şarkının arasına saklar mı?
Ben sakladım.
Her notada biraz gülüşün,
her sessizlikte biraz yokluğun vardı.
Çalan şarkılar değişti,
mevsimler eskidi,
şehirler bile başka isimler öğrendi.

Fakat kalbim,
hep aynı parçayı başa sardı:
Sen.
Kulaklığın bir ucunda ben vardım,
öbür ucunda hayalini bıraktım.
İkimiz de aynı şarkıyı dinliyorduk belki,
ama sen ritmi duydun,
ben özlemi...

Ne zaman gözlerimi kapatsam,
sesin bir melodi olup
ruhumun en tenha yerine oturuyor.
Kimse bilmiyor;
bir insan,
yalnızca bir sesi özleyerek de
ömrünü tüketebiliyormuş.

Keşke bir gün
aynı kulaklığı paylaşabilseydik...
Omuzlarımız birbirine değseydi,
şarkılar değil,
kalplerimiz ezberleseydi birbirini.
Şimdi kulaklığım kulağımda,
ama hayatın sesi kısık.
sen yoksan,
en güzel aşk şarkısı bile
yarım bir cümleden ibaret.

 bir gün...
Kulaklığı usulca çıkaracağım kulağımdan.
Şarkılar susacak,
şehir yine kendi gürültüsüne dönecek.
Fakat sen...
Sen yine içimde çalmaya devam edeceksin.
Kimi aşklar,
bir şarkı bittiğinde bitmez.
Onlar,
kalbin en kuytu yerinde
ömür boyu tekrar eden
kırık bir nakarata dönüşür.

Belki yıllar geçecek...
Yeni şarkılar çıkacak,
eski albümler tozlanacak,
kulaklıklar değişecek,
Fakat bazı sesler
zamana yenilmeyecek.

 sen,
duyduğum en güzel melodi değil;
içimde hiç susmayan,
her atışımda yeniden doğan
bir kalp sesi oldun.
Aslında...

Aşk,
aynı şarkıyı birlikte dinlemek değilmiş.
Birinin sustuğu yerde,
diğerinin hâlâ
o melodiyi yüreğinde yaşatabilmesiymiş.
Bu yüzden,
bundan sonra hangi şarkıyı dinlersem dinleyeyim,
hangi kalabalığın içinde kaybolursam kaybolayım,
bir notanın arasından
hep sana rastlayacağım.

Kimi insanlar
bir şarkı gibi gelip geçmez...
Onlar,
insanın ruhuna yerleşir,
kalbinin en derin yerinde
ömür boyu sessizce çalmaya devam eder.