Külün İhaneti Şiiri - Huban Asena Özkan

Küllerinden yeniden doğan kuşlara inanma.
O masallar, hiç yanmamış olanlar içindir.
Bir aşk bittiyse, geride kalan kül ne seni ısıtır ne de yeni bir şeyi başlatır.
Eline aldığın o soğuk kül, büyük sandığın bir yangından arta kalandır.
Aynı ateşte iki kez yanmaz insan.
İlkinde kalbini kaybedersin, ikincisinde kendini.

Şimdi hangi rüzgâr eserse essin,
Biraz daha savurur seni , biraz daha yalnız bırakır.
Yeniden başlamak dediğin, bitmiş bir hikâyeyi zorla devam ettirmektir.

Bakma aynaya.
Orada gördüğün, o eski güçlü sen değil, savaştan yenik çıkmış biridir.
Küllerini savurmak istersin bazen.
Belki gider diye içindeki sızı.
Ama o kül ciğerine yapışır.
Her nefeste biraz daha ağırlaşırsın.

Bitmiş bir aşkın ardından bahar bile aynı gelmez.
Güneş aynı güneştir ama ısıtmaz artık.
Şimdi otur, soğumuş ocağın başında dinle sessizliği.
Ne bir kuş çıkacak o külden, ne de bir mucize değecek omzuna.
İnsan bittiği yerde kalır.
Sadece bedenidir başka hikâyelere doğru yol alan.

Sen çoktan gömüldün o küllerin altına.
Dirilmek yok.
Sadece alışmak var bu sessizliğe.
O kadar çok yandın ki, toprak bile ürperiyor adını duyunca.
Geriye kalan tek şey, masada unutulmuş yarım bir kadeh.
Bitmiş bir aşkın küllerinden doğamazsın sen.