06.03.2026
Cuma
Gece çöktü içime, ışıklar söndü
Rüyalar kırık cam gibi döndü
Yolum daraldı, nefesim sustu
En dipte kalbim yeniden konuştu
Karanlıkta sandım, meğer tohumdum
Toprağın altında gizli doğumdum
Rüzgar savurdu, kayboldum sandım
Küllerimden doğan bir ateş oldum
Küllerimden doğdum ben
Yanmışım ama sönmem
Düştüm yine kalktım ben
Yeniden, yeniden…
Küllerimden doğdum ben
Karanlığa dönmem
Bugün benim günüm ben
Yeniden, yeniden.
Yağmur yağdıkça içim yeşerdi
Kırık kalbimden bahar geçerdi
Bitti sandığım her şey birden
Yeni bir hayat doğar küllerimden
© Ayşe Sevcan Karakulak (Sesle Denge) – 2026
Bu eser, yazarın özgün çalışmasıdır. İzinsiz kullanımı, çoğaltılması ve paylaşılması yasaktır.
Ses, söz ve içerik hakları saklıdır.
Kayıt Tarihi : 23.03.2026 13:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, bir gecenin sessizliğinde doğdu. Her şeyin bittiğini sandığım, içimdeki ışığın tamamen söndüğüne inandığım bir anda… Nefes almak bile zor geliyordu. Sanki hayat daralmış, yollar kapanmış, sesim içimde kaybolmuştu. Ama tam da o karanlığın en derin yerinde bir şey fark ettim: Ben aslında kaybolmamıştım… Sadece dönüşüyordum. Toprağın altındaki bir tohum gibi… Görünmeyen, ama içten içe büyüyen… Kırıldım, dağıldım, sustum. Ama her seferinde içimde küçük bir kıvılcım kaldı. Bu şiir, o kıvılcımın ateşe dönüşme hikâyesidir. Düşüp yeniden kalkmanın… Yanıp sönmeden var olmanın… “Küllerimden” benim için sadece bir şiir değil, yeniden doğuşumun sesi. Ve belki… bu satırları okuyan herkes için de kendi içindeki gücü hatırlatma yolculuğu…
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!