Ben taş oldum Şiiri - Ayşe Sevcan Karakulak

Bu eser, güçlü görünmek zorunda kalan bir kalbin içinden doğdu. Hayat bazen insanı seçmeden büyütür. Daha hazır olmadan omuzlarına yükler verir. Ve bir süre sonra fark edersin ki, kimse sana “yoruldun mu?” diye sormamıştır. Bu şiir, tam da o sorulmayan yorgunlukların içinden çıktı. Küçük yaşta büyümek zorunda kalan bir ruhun, kendi içinde susmayı öğrenen bir çocuğun sesi… İnsanlar bazen en çok ihtiyaç duyduğunda sırt çevirir. En güvendiğin yerde yalnız kalırsın. Ve o an iki seçeneğin vardır: ya kırılıp dağılırsın… ya da taş olursun. Ben taş olmayı seçtim. Ama bu sertlik, sevgisizlikten değil… aksine içimde kalan merhameti koruyabilmek içindi. Çünkü kalbim yandı ama kin tutmadı. Beni ittiler, düşürdüler, susturdular. Ama ben düşerken bile tutunduğum şey, bir insan değil… inandığım güç oldu. Bu eser; yalnız bırakılanların, erken büyüyenlerin, içindeki çocuğu susturmak zorunda kalanların hikâyesidir. Ve aynı zamanda şunu söyleyen bir ses: “Ne yaşarsan yaşa, kararma…” Çünkü herkes gider bazen… Ama seni gerçekten terk etmeyen bir şey vardır. İşte bu yüzden; Ben hâlâ buradayım. Ve hâlâ… ısrarla inanıyorum.