Kül alev Şiiri - Serdar Tunçluer

Ne fırtınaydı benimki bil sen,
Mualla’ya sormuşsun
Bana sor…
Ne bilir eller ne çektiğini,
Yön tarifi yoktu yıkımlarımın,
Her cenah’dan estiler…
Kimi kasırgaydı, kimi tayfun,
Kimi hortum’muş…
İçimi hırsızlayan,
Merak ettiğin mayıs olsun…
Sende kolaycısın al senin olsun,
Kurgu değil kader…
Felekte ne ki?
İnanmam uçuk söylentilerine…
Falda belki,
Mesela sen şahiti oldun’mu söylemediklerime?
Tüme varabilirmisin tekil anlatımlarla?
Acılara ortak olunur’mu?
Çekmediği acı Mualladan sorulur’mu?
Farzı misal olmuş yaşanmışlar…
Hiç farzı misal oldun’mu?

Si la la sol la la re sol mi sol do si…si…si…
Si bemol be kardeşim…
Yanlış çalıyorsun,
Bir de kalkmış beni anlatıyorsun…
Oldumu ya..!

Bir külün hikayesi bu…
Başlangıçta ateşti, bir şeylere değerdi,
Işıtmadı mı?
Hiç mi aydınlatmadı?
Isıtmadı mı?
Ne yapalım şimdi?
Alıp ta bu başı teşhir mi edelim? ...
Vuralım mı kaldırım taşlarına?
Öksürtüp kusturalım mı kanla?
Yazık, yazık, yazık..!

Ne fırtınaydı benimki anlaya bil sen;
Uçuştu her birim...
Her yere bil sen
Anlardın beni…
Yanıp ta kül sen.