Küheylan Şiiri - Eyüp Beyhan

Eyer vuruldu, tarih uyandı birden,
Kır at şahlandı, gök çekildi yerden.
Yağız küheylan, yelesinde rüzgâr,
Bir yiğit bindi; çağ yürüdü ardından.

Nalında kıvılcım, gözünde ufuk,
Âdiyât’ın yeminiyle doludizgin koştuk.
Şahlandık o adsız yiğitlerle,
Meydanlarda şan saçtık, çağlara iz bıraktık.

Yelesi rüzgârda ipekten bir dalga,
Gözleri kıvılcım, bakışları sevda.
Yaradan’ın nakşı, zarafette mana;
Güzellik geçer, asalet kalır cihanda.

Şahlan küheylan, şahlan; sahrâlar uyansın,
Nesiller diriliş mayasıyla yoğrulsun.
Küllenen ruhlarda umut yeniden doğsun,
Sen koş; yeni bir çağ yeniden kurulsun.

Koş küheylan, koş! Koş ki ter aksın,
Her nal sesinde tarih yeniden uyansın.
Nalların değdikçe kıvılcım düşsün taşa;
Koş küheylan, koş; bu yol sonsuzluğa varır arşa.
(E.B)