Kün Fe Yekün Şiiri - Eyüp Beyhan

Yokluğun koynunda varlık uyandı,
Ezelden ebede: Kün fe yekün.

Ne ay güneşe, ne gece güne yetişir,
Her şey kendi yerinde: Kün fe yekün.

Balçıktan bir suret, topraktan insan,
Can buldu kuru çamur: Kün fe yekün.

Daldan düşen yaprak mevsimi söyler,
Hazanında bir hüküm: Kün fe yekün.

Tohum karanlıkta sessizce bekler,
Ölümden bahar doğar: Kün fe yekün.

Bulut yürür, rahmet iner toprağa,
Kuraklık cana döner: Kün fe yekün.

Tatlı su, acı su yan yana akar,
Aralarında bir berzah: Kün fe yekün.

Kalbin yönünü kendinden bilir insan,
Bir hükmüyle döner kalp: Kün fe yekün.

Yük çöker göğsüne, yol daralır bazen,
Genişler daralan gönül: Kün fe yekün.

Gece koyulaşır, fecr doğar yine,
Güçlüğün koynunda kolaylık: Kün fe yekün.

Her zorluğun ardından ferahlık var,
Talibiz yalnız: buyur Kün fe yekün.

Rahmetin bol, ümidim Sendedir,
Bir lütfun yeter: Kün fe yekün.

Kereminden mahrum etme, ey yüce Sultanım,
İkramınla mamur eyle iki cihanı: Kün fe yekün.
(E.B)