Köz ve Ayaz Şiiri - Can Elıf

En sıcak saatlerdi...
Gökyüzü bile nefes alamıyordu.
Güneş, ufkun alnına kor bir mühür basmıştı.
Ateş yalnız toprağı değil,
insanın içindeki en sessiz yeri de yakarmış;
bunu senden sonra öğrendim.

Şimdi senin olmadığın her şehir
içimde yeniden tutuşan bir orman.
Adını andığım her an
küllerimin arasından bir kıvılcım yükseliyor.
Özlemin, sönmeyen bir köz gibi
gecelerimin avuçlarında taşınıyor.

Biraz Ankara'nın ayazı var içimde,
biraz temmuz sıcağı.
Biraz sek rakının boğazımda bıraktığı yangın,
biraz da gözlerinin hâlâ silinmeyen izi.
Mevsimler birbirine karışıyor;
çünkü sensizlik, bütün takvimlerden daha uzun sürüyor.

Her hatıran bir odun oluyor
bu sevda ateşine.
Ne kadar uzaklaşsam,
alevler yine adını söylüyor.
Rüzgâr bile seni fısıldıyor kulağıma;
özlem, görünmeyen ama hiç dinmeyen bir duman gibi
ciğerlerime doluyor.

Sebep sevdaydı...
Sebep, sevdanın içinde kaybolmuş o garip yolculuktu.
Ben ise her adımında seni arayan
yalnız bir yolcuyum.
Garipliğimin iki adı var artık:
Sen...
Ve Ankara geceleri.

En yüksek tepeye çıkıyorum.
Şehir ışıklarını göğe savururken
ben yalnız senin bir kez dönüp bakmanı diliyorum.
Anıttepe'nin sonsuz ışığında susuyorum;
çünkü bazı dualar dudaklardan değil,
yarım kalmış bir kalbin sessizliğinden yükselir.

Ve biliyor musun...
Sensizlik, yangından daha acı.
Çünkü ateş bir gün küle döner,
ama özlem küllerin içinden
her sabah yeniden doğar.

Ben hâlâ aynı gökyüzünün altında,
aynı rüzgârın içinde,
aynı sevdanın kıyısında bekliyorum.

Ne olur gel...
Bir yağmur ol da düş içime.
Bu yangın ilk kez seninle dinsin.
Çünkü ben,
en çok da sana kavuşamadığım yerde
yanıyorum.