Korkmayı sever mi insan...

Sevmek gelmek iken, gitmek neyin nesiydi gerçekten?
Hangi kalp, kalmaktan bu kadar korkup da kaçmayı marifet sandı?
Korkmayı sever mi insan,
yoksa korku mu insana sevilmeyi unutturur?
Evet, belki bilmemize sebep olan korkularımızdı;
ama haddimizi bildiren,
bizi biz yapan sevmeler yok muydu bu hayatın içinde?
Sevmekten korkar mı hiç insan,
yoksa sevmekten kaçan, kendinden mi korkardı?
Hangi gecenin karanlığında terk etti yıldızlar geceyi?
Hangi karanlık, ışığın varlığını inkâr edebilirdi?
Kaç yüz milyon kitap anlatabildi
o tek hecenin—aşkın—bir bakışta anlattığını?
Hangi korku yıkabildi aşkın saltanatını,
hangi korku aşk olmadan var olabildi?
Hangi korku yakabildi insanı aşk kadar,
hangi korku yüzleştirebildi seni kendinle?
Korkmayı sevmek,
sevmekten korkmaktan daha mı güvenliydi gerçekten?
Sahi, neden korkardı ki insan insan olmaktan?
Gerçek ortadayken,
neden yalana sığınırdı kalpler?
En çok korkmamız gereken sevgisizlikken,
neden korkuyu kutsardı insan?
Korkmak değil miydi insanı insandan çıkaran,
sevmek değil miydi onu insan yapan?
İnsan olmak korkmak mıydı,
yoksa sevebilmek mi?
Hakikat korkuyla mı anlaşılırdı,
yoksa ancak sevgiyle mi görünürdü?
“Sevmek” hakikatin kendisiyken,
korkmak neyin bahanesiydi?
Öfkemizi mi saklamalıydık,
yoksa sevgimizi mi?
En meşru sevdaları içimize gömmek,
hangi adaletin hükmüydü?
Gayrimeşru olan sevmek miydi,
yoksa sevgiyi saklamak mı?
Sahibine teslim edilmesi gereken bir sevgiyi
neden içimize atardık ki?
İnsandık biz, değil miydik?
Aciz olmak mıydı insanlığın gereği,
yoksa şerefli kalabilmek mi bedeli?
Gerçeklerden kaçmak mıydı insan olmanın kaderi?
Yalanla yoğrulmuş bir şey,
insanlığa sığabilir miydi hiç?
Korkmaktan daha korkunç olan sevgisizlik değil miydi?
Sevmek varken,
korkuyu sevmekte neyin hikmeti vardı?
Hangi korku yenebilirdi gerçek bir sevgiyi?
Hangi korku barınabilirdi
gerçek bir sevginin olduğu yerde?
Korkularımızı yenmenin tek yolu sevgi iken,
bu kadar yolsuzluğa gerek var mıydı kalpte?
Yoksa bizi mahkûm eden,
sevgisizlikle beslenen korkularımız mıydı
bitmeyen bir sonsuzluğa,?
Yoksa sensizlik miydi.?
Beni boşluğa iten...

@dressiz mektuplar✍️✍️✍️