Kör Kuyu Şiiri - Halil Kumcu

Çaresizlik dökülür gözlerimden bir bir,
Kalemin ucunda her kelime, bir ağır özlem.
Deli divane gönlüm kavrulur hasretinle;
Dağ gibi ıstırapla, oturur içime koca bir cehennem.

Hüzünlerim ayaklanır her gece benliğimde,
Kocaman bir lav olur dilimin bağı, inan ki...
Tekrar tekrar çalar hep o aynı eski şarkı;
Ruhumdaki bu kasveti, hiçbir ateş söndüremez ki.

Uzun yollar, bitmek bilmez o uzun gecelerde saklanır,
Anladım; sadece beklemek yetmez, yanmak da lazım.
Hani, "Bir gün dönüp yine sevecektin" beni;
Gözyaşının, o derin kalp yarasını sulaması mı lazım.

Sus be yüreğim! Artık en tehlikeli kıyısındasın hayatın,
Heyhat ki heyhat! Kör kuyudan her gece taş çağırır.
Ağzımdan senin o karanlık gölgen haykırır birden;
Kurur her doğan günün, anlarsın ki artık yaşamak ağır.

Ne sesime ses gelir, ne de bu feryadı duyan olur,
Sonunda herkes gider, kalp kendi yangınında boğulur.
İşte bir ömür bitti; avucumda bir avuç kül,
Gözlerimde o kör kuyunun, o simsiyah mührü konuşur.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Aynı şarkı çalıyor; demek ki yara hâlâ taze.
•Gözyaşı toprağa değil, doğrudan ateşe düşüyor bu kez.
•Dilimin bağı çözülseydi, şehir yerinden oynardı.
•Sevilmek başka, sevdiğin kadar sevilmek başka bir kıyamet.

14 Haziran 2020 / Cuma / Ankara