Kör Kurşun Şiiri - Halil Kumcu

Gözlerim derin kuyulara düşmüş,
Son dünya gemisinden gidiyorum.
Duvarda demir çaresiz çürümüş,
Kum denizinden susuz gidiyorum.

Düğüm düğüm içim, kor ateşlerde,
Bakışların donuk, yüzün yüzümde.
Dağ gibi oturur yaş gurbet elde,
Aç topraklara küstüm gidiyorum.

Gönül yarası sızlar, hiç görülmez,
Bir heves sarhoşluğundan içilmez.
Çile bu ya ağlamak para etmez,
Artık soluksuz kaldım, gidiyorum.

Umudun ışığı solacak gönül,
Dumansız yangında inler bir bülbül.
Çağırır beni çöldeki kuru gül,
Sözüm bitti, dilim lal, gidiyorum.

Ömrümü deldi bir akşam güneşi,
Garip hüzünler gizlemiş ateşi.
Hep kalın çizgiler attı dikişi,
Kör kurşunla meçhule gidiyorum.

Halilî, yol biter bir gün bilirim,
Kervansız çölde gölgemi yitirdim.
Son dua dudakta, gözyaşım derin,
Sırtımda ömür yükü gidiyorum.

📍Şair Notu: Bazen yolun ne kadar uzun ve ağır olduğunu hissederiz, değil mi? Kör kurşun gibi saplanır hayatın gerçekleri, kimi zaman görünmez yaralar açar. Bu şiirde, o ağır yükü, kırgınlıkları ve çaresizliği anlatmaya çalıştım. Ama unutma ki, her ne kadar yol bitmiş gibi görünse de, insanın içinde bir umut ışığı her zaman vardır. Yitirdiğimiz gölgelerimiz, taşıdığımız acılar; hepsi bizi biz yapan, güçlendiren parçalar. Gidiyorum dediğim her an aslında yeni bir başlangıç saklıdır. Sen de hayatında karanlık bir köşede kalmışsan, sakın umudunu kaybetme. Çünkü her karanlığın ardından bir sabah mutlaka doğar. Sevgiyle…

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yara bazen kapanır, izi ömür boyu konuşur.
•En ağır yük, sırtındaki değil, kalbindeki yüktür.
•Hayat, kör kurşun gibidir; nereden vurduğu belli olmaz.

23 Ocak 2019 / Çarşamba / Bartın