Kömür Gözlerin Şiiri - Yoldaş Güneş

Kömür Gözlerin

Kömür gözlerin

Düşlerimi yakıyor sessizce.

Ben duruyorum,

Sen geçiyorsun ellerimden.

Bir gülüşün var,

Ayaklarımı kesiyor.

Bir bakışın var,

Yüreğimi çalıyor.

Geceyle konuşuyoruz,

Senin adınla yanıyor şehir.

Tenin bir yel gibi,

Ben savruluyorum.

Ve işte şimdi,

Dudakların suskunluğumun kanadı,

Her vuruşunla

Bütün kalbimi yere çarpıyorsun.

Kömür gözlerin,

Sonunda beni kendine gömüyor…