Kokusu Olmayan Aşklar Şiiri - Seyrani Göl

Birbirimizi sevdik belki
ama hiçbir çiçek açmadı içimizde.
Ne ellerin yağmur taşıdı avuçlarıma,
ne sesin bir akşamı çevirdi eve.

Bir masada uzun uzun oturduk birlikte,
telefon ışıkları yüzümüze vuruyordu.
Konuşacak şeyler bitince
ekranlara sığındık usulca.

Bir gün gözlerine uzun uzun baktım,
kendimi göremedim.
İnsan sevdiğinde
bir parça yuva bulur derlerdi;
ben sende
yalnızca kiralık bir boşluk buldum.

Kalabalık caddelerde yürüdük birlikte,
omuzlarımız yan yanaydı
ama ruhlarımız
aynı şehre ait değildi.
Sen ışıklı tabelalara bakıyordun,
ben geceyi anlamaya çalışıyordum.

Birbirimize dokunduk belki
ama hiçbir yaraya değmedi ellerimiz.
Çünkü bazı insanlar
sarılmayı da ezbere yapıyor artık.

Şimdi düşünüyorum da;
en çok hangi an kırıldım diye…
Galiba senin yanında bile
kendimi eksik hissettiğim gece.

Oysa ben
biraz dağınık sevilmek isterdim.
Yağmura yakalanınca koşan,
gece ansızın arayan.

Çünkü insan bazen
mükemmel olanı değil,
içinde hayat taşıyanı özlüyor.
Bir çiçeğin eğri duruşunu bile
topraktan geldiği için seviyor.
S.GÖL