Köklerde Başlayan Hayat Şiiri - Seyrani Göl

Öğleye doğru
eski bir çeşmenin başında durdum.
Suyun yüzünde
gökyüzü parçalıydı;
sanki dünya
uzun zamandır kendine bakmayı unutmuş gibiydi.

Avucumu suya daldırdım.
Soğuk değildi.
Yalnızca
unutulmuş bir şeyi hatırlatacak kadar derindi.

Bir taş aldım yerden.
Yıllarca cebimde taşıdığım
bir söz gibiydi.
Ağırlığı vardı
ama artık nereye ait olduğunu bilmiyordu.

Suyun içine bıraktım.
Su,
hiçbir şey sormadan
onu kendi sessizliğine aldı.

Sonra yolun kenarında
kurumuş bir incir ağacı gördüm.
Dalları çıplaktı.
Gövdesinde
eski yaraların koyu izleri vardı.

Yaklaştım.
Hiçbir yerinde
yeşile dair bir işaret yoktu.
Ama toprağın altında
kimsenin görmediği
bir hareket vardı belki.

Çünkü bazı hayatlar
görünmeden hazırlanır.
Bazı dönüşler
önce köklerde başlar.

Akşamüstü
ceplerimi yokladım.
Anahtarlarım vardı,
birkaç eski kâğıt,
bir de yıllardır taşıdığım
o anlamsız ağırlık...

Onu bulamadım.
Şaşırdım.
Meğer insan
bazı yükleri
bıraktığı yeri bile hatırlamadan
hafifleyebiliyormuş.

Eve dönerken
uzakta bir damın üzerinde
tek bir kırlangıç gördüm.
Gökyüzünde
küçücük bir çizgiydi.
Ne beni fark etti,
ne de nereye gittiğini bildirdi.

Sadece uçtu.
Ben uzun süre
ardından baktım.
Ve ilk kez
hayatın bana bir cevap vermesini beklemedim.

Belki de
insanın kendine kavuşması
bir kapının açılması değil;
içinde yıllardır kilitli duran
bir odanın
artık karanlıktan korkmamasıdır.

Bazı insanlar
hayatımıza kalmak için değil,
içimizde ölmüş bir şeyi
yerinden kaldırmak için gelir.

Bazıları giderler.
Biz kalırız.
Ama onların bıraktığı yerde
bazen bir boşluk değil,
kendimize ait
bir hayat büyümeye başlar.
S.GÖL