Köhne Gemi Şiiri - Kasım Kobakçı

Gülümsemek asılmış suratıma bir kere,
Düşsem de kalksam da sitemim yok kadere,
Gönlümü akıttım coşkun akan bir nehre,
Hüznün adresi neresi, hiç aramam,
Neşen kaçmışsa gel, ben sensiz yapamam.
*
Ey canına yandığımın fani devranı!
Sensin kanatan kalpteki şu sol yanı,
Kim bulmuş ki sende o derde dermanı?
Uykularım firari, gözlerim nöbette,
Gülüşüm rehin kaldı, bilesin, bu gurbette.
*
Kederle tokalaşmam, dargınım ben ona,
Gelmesin sokağıma, dönmesin bu yana,
Neşe varken, niye dert dolsun bu cana?
Kayıp eşya bürosunda aklımı unuttum,
Derdimi rüzgara verdim, nefesimi tuttum.
*
Ey canına yandığımın cilveli yolu,
Sağı yalan dolan, sahtedir hep solu,
Görmedim ben böyle kurnaz, şaşkın kulu!
Sabrım taşarsa eğer kırmam kalemi,
Anlamam ben ne yapayım el alemi.
*
Gözyaşı nedir bilmem, uzak akar benden,
Şikayet duyamazsın, kopamam şu bedenden,
Geçmişi sildim attım, sormam ben nedenden,
Durağı şaşırmış yolcu gibiyim bugün,
Hasretin mızrabı vurur kalbime her gün.
*
Ey canına yandığımın köhne sahnesi,
Kiminin ağıtı bol, kiminin bahanesi,
Deli divane oldum, kalmadı viranesi,
Bulutları boyasam diyorum pembelere,
Belki güneşim doğar o karanlık gecelere.
*
Kıskançlık bir ateş, değmez ki canıma,
Yaklaşmasın kötüler şu dertsiz yanıma,
Zehir bile olsa katmam ben kanıma,
Aşkı kaybettim galiba bir köşe başında,
Gençliğim eridi gitti gözümün yaşında.
*
Ey canına yandığımın kırık aynası,
Bitmez tükenmez inan, insanın davası,
Nereden eser kim bilir kavganın havası?
Senin yorgun kolların saramazsa bedeni,
Bırak ben bulurum elbet o gizli nedeni.
*
Dostluk bende koca çınar, eğilmez dalı,
Geçmem namert köprüsünden, istemem ben malı,
Açmam kara kaplıyı, baktırmam ben falı,
Adres sormam kimseden, yönüm bana yeter,
Derdimi deşme sakın, sonra olur beter.
*
Ey canına yandığımın dilsiz yamacı,
Kiminin derttir, kiminin neşedir amacı,
Eksik olmuyor başımdan feleğin o tacı,
Gölgemden bile kaçarım, yoruldum koşmaktan,
Gına geldi artık bana, hep boşa coşmaktan.
*
Kibir denen o dağlar, dumanlı ve yüce,
Anlamı kalmaz sözün, dönerse bir hece,
Karanlık çöker kalbe, her gündüz ve gece,
Bıktım artık usanıp oyunlar oynamaktan,
Yoruldum sahte sahte gülümseyip durmaktan.
*
Ey canına yandığımın dipsiz denizi,
Silemedik alnımızdan o kara izi,
Ayıramadı kimse o candan ikimizi!
Sen durursan dur, ben senin yerine akarım,
Bu köhne gemiyi inan, bir kibrite yakarım.