Kızgın Demir Şiiri - Kasım Kobakçı

Örs üstünde dövülen o kızgın demir,
Elden ele bir destan misali parlar.
Rüzgarlardan süzülür en tatlı emir,
Şimşek olur, düşmana coşkuyla çağlar.
*
Kınından çıktığı an tozlanır duman,
Zalimlere şakayla diletir aman,
Meydanlarda bükülüp yatmaz o zaman,
Gölgeleri yırtıp da ufuktan bakar.
*
Çeliğinde saklıdır bilgenin sözü,
Kartal gibi keskindir şefkatli gözü,
Adaletle ısıtır her soğuk közü,
Mazlumların bendinden neşeyle akar.
*
Düzenbazı görünce kısıkça gülen,
Işıl ışıl aşılır dağ tepe belen,
Büyük bir ziyafettir bu cenge gelen,
Karanlığın kalbine meşale çakar.
*
Kıskandırır gökteki o gümüş ayı,
Şaha kalkar rüzgardan hızlı her tayı,
Hedefine fırlatır gerilmiş yayı,
Zorbaların köşkünü başına yıkar.
*
Bulutlarla yarışır kılıcın sesi,
Bahar gibi ılıktır dostluk nefesi,
Kırıp atar paslanmış tunçtan kafesi,
Kötülüğün tahtını neşeyle yakar.
*
Tarihlerin koynunda parlıyor izi,
Bir şarkı seli sarar hepimizi,
Aşıp geçer coşkuyla engin denizi,
Yiğitlerin boynuna madalya takar.