Kıymet Bilene Şiiri - Cem Eyüboğlu

**KIYMET BİLMEYENE**

Bir zamanlar adını,
dua gibi taşıdım dilimde.
Gelişin bahar,
gülüşün umut oldu.
Meğer ben bir ömre inanırken,
sen yalnızca bir ana uğramışsın.

Kalbime emanet ettiğim duygular,
ellerinde sessizce soldu.
Ben sevgiyi büyütmeye çalışırken,
sen bahaneler yetiştirdin.
Bir gönlü incitmenin
ne kadar ağır olduğunu bilmedin.

İhanet, bazen başka birine gitmek değildir;
aynı gözlerin içine bakıp
başka hayaller kurmaktır.
Yanımdaymış gibi durup
çoktan gitmiş olmaktır.
İşte en derin yara da burada açılır.

Beni kaybettiğin gün değil,
değerimi anladığın gün
gerçek yalnızlığın başlayacak.
Çünkü sevgi bulunur belki,
ama vefa her kapıyı çalmaz.
Samimiyet, herkese nasip olmaz.

Ben senden mucizeler istemedim.
Biraz anlayış,
biraz sadakat,
biraz da yüreğime gösterilecek özen...
Oysa sen, sahip olduğun nimeti
alışkanlık sandın.

Şimdi geriye dönüp baksan,
hatırlayacağın şey tartışmalar olmayacak.
Sessizce yanında duran,
kırıldığı hâlde gitmeyen,
her şeye rağmen dua eden
o yüreği hatırlayacaksın.

İnsan bazen kaybedince öğrenir.
Kıymetin fiyatı olmaz;
onu yokluğun belirler.
Ben eksildim belki,
ama sevgimin onurunu eksiltmedim.
Çünkü gerçek sevda, karakterini satmaz.

Bugün yollar ayrıldı.
Belki aynı gökyüzüne bakacağız,
belki aynı yağmur üzerimize yağacak.
Fakat aynı kalpte yaşayamayacağız artık.
Çünkü kırılan güven,
eski hâline dönmeyen bir aynadır.

Bir gün adım geçerse aklından,
pişmanlık değil,
ibret düşsün yüreğine.
Seveni üzmenin,
sadakati hiçe saymanın,
değer bilmeyen bir kalbin en büyük kaybı olduğunu anla.