Kıyının Ötesi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Vakit gelince,
Kırılır saatlerin zinciri elbette
Bir çağrı duyulur ötelerden,
Kimsenin işitmediği,
Ama her ruhun ezelden tanıdığı...
Bir anda
Bir sessizlik iner insan yüreğine.

Ve insan,
Kıyısında yıllarca beklediği
O büyük denize doğru yürür.
Ufuk susar, güneş
Altın bir taç gibi bırakır göğü.
Rüzgâr,
Son kez dokunur ak saçlarına

Sonra görünmeyen bir limandan
Siyah yelkenli bir gemi kalkar.
Ne bir davul sesi duyulur,
Ne de bir halay
Ne tek çığlık vardır ardından,
Ne de dünyayı sarsan bir veda.
Ölüm gürültüsüz gittiğinden insandan

Sadece bir anne duası kalır kıyıda,
Bir eşin gözlerinde titreyen son bakış,
Bir evladın yüreğinde büyüyen hasret...
Gider insan.
Yıllarca "benim" dediği her şeyi
Bir avuç toprak gibi geride bırakarak

Rıhtımda kalanlar ağlar sessizce
Ne de olsa
En eski yarasıdır ayrılık insanın
Fakat gemi dönmez, bu seferden
Çizili değildir haritada rotası
Okyanusların da ötesine,
Zamanın bittiği diyara gittiğinden

Ey yaşayanlar!
Siz ayrılık sanırsınız bunu.
Oysa ölüm, sonsuzun kapısında
Bir kandilin sönmesi değil,
Daha büyük güneşin doğmasıdır.
Bakınız: gece sandığınız şey,
Belki başka bir âlemin sabahıdır.
Sessizlik sandığınız şey,
Belki meleklerin bir şarkısıdır.
Ve kayboldu dediğiniz yolcular,
Belki de yıldızların arasında
Yeni bir vatana ulaşmışlardır.
Tohum toprağa düşerken
Nasıl yok olmuyorsa,
İnsan da toprağa girince
Bitmemeli olsa gerek hikâyesi.

Bu yüzden ufka bakıp
Ağlayan insanlara derim ki:
Hiç kimse yok olmaz.
Bir dalga çekilir gözden,
Denizden bir şey eksilmez.
Bir yıldız kayar karanlığa
Gök eksilmez
İnsan da böyledir.
Bir gün
Ayrılsa da dünya denen kıyıdan
Ruhu Yaratan’ın sonsuz
Denizinde yol almaya devam eder.

Bir gün,
Bütün hasretlerin secdeye kapandığı
Bütün ayrılıkların yorulduğu yerde,
Bütün yolların
Rahmet kapısında birleştiği yerde,
Yine kavuşacağız.
Ve o vakit anlayacağız:
Meğer ölüm, bir son değilmiş.
Sevgiliden sevgiliye,
Azdan öze yol alınan kutlu bir sefermiş.