Kış Gelmeden Şiiri - Seyrani Göl

Kim topladı bahçemizde açan papatyaları?
Sabahın avucunda oyuncaklarım vardı.
Şimdi neredeler?
Kim aldı çocukluğumun heyecanını?

Annem neden seslenmedi bugün?
Yoksa sesi, eski bir sandığın dibinde, naftalin kokulu yıllara mı karıştı?
Perdeyi aralayan güneş bile evimizin yolunu unutmuş gibi.

Ayakkabılarım küçülmüş, yollar uzamış,
Ne zaman büyüdüm, ne zaman oyunlardan çıkıp takvimlere girdim, bilmiyorum.

Dedemin bastonu kapının arkasında sessizliğe yaslanmış.
Her sabah avluyu uyandıran o tok ses şimdi yalnız bir gölge gibi.

Ceviz ağacı hâlâ oradaysa beni hatırlıyordur şimdi.
Kabuklarında ilk korkularım,
ilk sevinçlerim, ilk susuşlarım saklıdır.

Ey zaman, bir günlüğüne ceplerimi çamurla doldur. Dizlerimde kabuk bağlayan yaralar olsun.
Ben gülerek eve döneyim, akşam annem kızsın

Komşu çocukları sokağa dağılsın,
toz kalksın, kahkahalar top sesine karışsın.
Ben de kaybettiğim çocukluğumu o seslerin içinde arayayım.

Akşam olunca kimse beni aramasın.
Eski kapıların gıcırtısında, sobanın çıtırtısında,
uzaktan gelen ezanda, bir lambanın sarı ışığında dolaşayım.

Ne çok şey eksilmiş ev dediğimiz yerden.
Bir pencere kapanmış, bir sandalye boş kalmış,
bir ses akşama karışmış.
İnsan bazen evi değil, kendini kaybediyor.

Şimdi gökyüzüne baktığımda bulutlar bile daha yaşlı.
Kuşlar eskisi kadar alçaktan uçmuyor.
Belki de çocukluk, büyüyenlerin göremediği bir mevsimmiş.

Çünkü biliyorum; kış, önce bahçelere değil,
insanın içinde unutulan çocuklara gelir.
Ve en uzun mevsim, bir daha eve dönememektir.
S.GÖL