Kırmızı ışıkta Şiiri - Gece Gözlü

KIRMIZI IŞIKTA

Bir zamanlar
adımı söylerken
dilin tutulurdu heyecandan;
sanki ismim,
kalbinin en kuytu yerinde
sakladığın bir duaydı.

Sonra hayat
ikimizi iki ayrı yola savurdu.
Yıllar geçti…
Bir gün
kırmızı ışıkta karşılaştık.

Sen bir arabanın içinde,
ben diğerinde…
Şehir akıyordu etrafımızdan,
zaman
ikimizin arasında durmuştu.

Önce sen gördün beni.
Sonra ben seni.
Göz göze geldik.
Ne bir selam,
ne bir tebessüm…
Sadece yılların susturduğu
iki kalp
birbirine baktı.

Senin gözlerinde
geçmişi gördüm;
benim gözlerimde
yarım kalmış bir aşk vardı.

İçimden sana
onca yılın içinden
tek bir soru yükseldi:
“Hiç mi özlemedin beni?”

Bir zamanlar
adımı söylerken heyecandan
kelimeleri birbirine karıştıran sen,
şimdi karşımda
sessizce duruyordun.

Oysa ben
seni görünce
kalbimin hâlâ
sana ait bir yerinin
olduğunu farkettim.

Kırmızı ışık
birkaç saniye daha yansın istedim.

insan
Sevdiği insana
yeniden kavuşmak için değil,
bir kez daha bakabilmek için
rastlar.

ışık yeşile döndü.
Sen gittin.
Ben de gittim.
ikimizin ardında
aynı şey kaldı:
Bir zamanlar birbirini seven
iki insanın
söyleyemediği cümleler…

Belki sen de
aynı gece beni düşündün.
Belki bir şarkıda
adım geçti içinden.

Belki de
“Acaba o da beni hatırlıyor mu?”
diye sordun kendine.
bilmiyorum.
Bildigim tek şey ,
Kimi aşklar bitmez;
sadece yollar ayrılır.

yıllar sonra
kırmızı bir ışıkta
iki yabancı gibi karşılaşan
iki eski sevgili,
göz göze geldikleri anda
aslında birbirlerini
hiç unutmadıklarını anlar.
— GeceGözlü