Karanlık zamanlardan geçiyorum çokça.
Bir ben değilim aynı geçitlerden geçen.
Alındı her şey elimden, en çokta inançlarım.
En sevdiğim sabahlar bir de.
Uyanı verdim elleri ayakları bağlı.
Bilmediğim bir ülkede hani.
Herkes intikamını benden aldı.
Kurtuluşa ermem an meselesi.
En çok bana benzeyenler beni dövdü.
İkna edilmişlerin tüm merhametleri uzaktakilerine.
Öyle yalnız bıraktılar beni, gördüm bir adım öteyi.
Uygun olsa inançlarına bu sabah çarmıha gererlerdi.
Öyle aptalcaydı inançları,
Suya yaklaşınca silinip gidiyordu.
Yaşamak bilmiyordu bir teki.
Ve ben yaşamak zorundaydım,
Günaydın bile demeyi bilmeyenleri arasında.
En son buruşuk bir ana denk geliyorum onlarla.
Kenan GEZİCİ 19/08/2026
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 19.08.2026 10:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!