Kirişler Sızlayınca Şiiri - Kasım Kobakçı

Kadim ulu çadırda, kirişler sızlayınca,
Şaman ateşi harlar, kıvılcım parlayınca.
*
Ozan yayı gerdirip, nağmeler fırlatırken,
Asırlar seda verir, mızrabı oynatırken.
*
Ötüken ormanından, yankılar duyulmakta,
Ural bozkırlarında, atlılar toplanmakta.
*
Ahşabın gövdesinde, koca efsane saklı,
Kılların örgüsünde, erlerin andı haklı.
*
İdil nehri coşkundur, vadiler sıralanmış,
Oğuz soylu baturun, yarası sargılanmış.
*
Gönüller alev alır, nağmeyi dinledikçe,
Ruhumuz şifa tadar, maziye gizlendikçe.
*
Aral kıyılarında, yankılanır sedası,
Manas masallarından, yayılır er nidası.
*
Parsların pençesiyle, sarsılır koca bozkır,
Şamanın duasında, canlanır şu yüce sır.
*
Yesevi dergahından, süzülen ince hikmet,
Asya kervanlarında taşınır, gizli rahmet.
*
Kazakistan yönünden, fırtına esiyorken,
İki kiriş titreşir, kıtalar geziyorken.
*
Vurulan kutlu çalgı, asırlara evrilir,
Tarihin kucağında, uykusundan dirilir.
*
Evrenin ortasında, yankımız dinmeyecek,
Ecdadın otağından, ateşler sönmeyecek.